Als digitaal humanist probeer ik een passie voor het oude (filosofie, religie, kunst) te combineren met een passie voor het nieuwe: computer- en internettechnologie. Ik zoek de grenzen op van wat computers kunnen met menselijke ervaring en betekenis. Kunnen de huidige beperkingen overwonnen kunnen worden door een nieuwe generatie computers of zijn zij inherent aan elke denkbare technologie?

eHumanities

Het raakvlak van de menswetenschappen en informatica wordt digital humanities (in de VS) of eHumanities genoemd (in Europa). Dit laatste staat voor enhanced humanities: benaderingen in de menswetenschappen die gebruik maken van computertechnologie en digitale communicatie. Ik richt me daarbinnen op het gebruik van computer- en internettechnologie bij de bestudering van politieke taal en cognitie.

De berekening van taal

Verder ben ik geïnteresseerd in neurale en computermodellen voor de analyse van verhalen en metaforen. De cognitieve taalkunde biedt daarvoor een goed startpunt.
De Neurale Theorie van Taal beschrijft hoe belichaamde mentale simulaties ‘berekend’ worden door het brein. Jerome Feldman en George Lakoff geven leiding aan de onderzoeksgroep in Berkeley die deze theorie ontwikkeld. Binnen deze groep doet Terry Regier onderzoek naar de rol van ruimtelijke cognitie.
George Lakoff en Srini Narayanan ontwikkelen modellen voor de cognitieve structuur van verhalen.
Modellen voor conceptuele integratie zijn voorgesteld door computerwetenschappers zoals Tony Veale, Mark Keane, Diarmuid O'Donoghue en Francisco Pereira.

De grenzen van berekening

De filosofe Hannah Arendt was zeer kritisch over het gebruik van modellen in de politiek. Volgens haar laat het willen berekenen van gedrag onvoldoende ruimte voor het innovatieve en onvoorspelbare karakter van politiek handelen.
David Berry onderzoekt de filosofische implicaties van software en berekening.